Zwycięski wódz
Zwycięski wódz odbywający owację miał prawo do wieńca mirtowego, laurowy zaś przysługiwał jedynie triumfatorowi. Taki sam wieniec nosili również cesarze rzymscy aż do Karakalli, który wprowadził modę korony promienistej, przysługującej dotychczas jedynie posągom bóstw; jest ona prototypem koron nowożytnych. Odrębną rolę spełniał wieniec przy ucztach i prywatnych uroczystościach klas posiadających. Wszyscy ich uczestnicy po jedzeniu, a przed przystąpieniem do picia wina, wkładali na głowę i szyję 2 lub 3 wieńce. Przy zaręczynach wieńczono oboje narzeczonych, przy uroczystościach weselnych jedynie panna młoda miała wianek pod welonem. Wieńce były wykonywane z naturalnych kwiatów i roślin, bądź też z ich imitacji, niekiedy bardzo kosztownych. Najprostszą formę stanowiła gałązka o związanych końcach. Z niej rozwinęła się forma wieńca splecionego z gałązek i kwiatów umocowanych za pomocą łyka lub wełnianych wstążek. Końce wstążek opadały na szyję i ramiona. Sztuczne wieńce sporządzano z jedwabiu, z cienkich płytek kościanych lub rogowych oraz – najczęściej – z metali, począwszy od najskromniejszych, posrebrzanych lub pozłacanych aż do szczerozłotych wysadzanych drogimi kamieniami. Złotymi blaszkami naszywano też purpurowe wstęgi zwisające z luksusowych wieńców kwietnych. Wieńce metalowe miały zastosowanie sepulkralne, przewidziane były na pewne nagrody oraz stanowiły część uroczystego stroju rzymskich kapłanów, urzędników i cesarzy. Przy ucztach wkładano wyłącznie wieńce z żywych kwiatów.